Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Η πλάνη των ... «τεστ δυσανεξίας» των τροφίμων ...!


                     
Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 2310 963286 & 6944 372956)

Η πλάνη των ... «τεστ δυσανεξίας» των τροφίμων ...!

Έχει περάσει πλέον μια δεκαετία απο τότε που λανσαρίστηκαν στην Ελλάδα τα τεστ «δυσανεξίας τροφίμων» και διαφημίστηκαν ως η πρωτοπόρος λύση στα «επίμονα κιλά». Δεν άργησαν να γίνουν της μόδας και να πάρουν τα πρωτεία απο την προηγούμενη μαγική συνταγή, την διατροφή σύμφωνα με την ομάδα αίματος, η οποία παρεπιπτόντως επανέρχεται κάθε λίγα χρόνια στο προσκήνιο απο «ειδικούς».

Οι σαγηνευτικές υποσχέσεις που έντεχνα δημιουργήθηκαν για την προώθηση των τεστ αυτών έπεισαν - και δυστυχώς ίσως πείθουν ακόμα - αρκετούς ανθρώπους να ακολουθήσουν αυτή τη νέα μόδα στο αδυνάτισμα. Όμως, δεν υπάρχει απολύτως καμία επιστημονικά τεκμηριωμένη μελέτη που να συνδέει αρνητικά τη τροφική δυσανεξία με την απώλεια βάρους.

Λέγοντάς το αυτό, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η τροφική δυσανεξία υπάρχει σαν όρος και περιγράφει τις αναγνωρισμένες δυσανεξίες στη γλουτένη και την λακτόζη. Σε περίπτωση που ένα άτομο είναι δυσανεκτικό σε κάποια από αυτές τις ουσίες παρουσιάζει γαστρεντερολογικές ενοχλήσεις, κακοθρεψία και αρκετά συχνά απώλεια βάρους! Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή απο αυτό που ισχυρίζονται τα τεστ «δυσανεξίας».



Ας ρίξουμε μια ματιά στους δημοφιλέστερους τρόπους διεξαγωγής των τεστ αυτών. Οι ιδιαίτερα ευφάνταστοι τρόποι (ηλεκτρομαγνητική αντίδραση στην τροφή, βιοενεργειακό τεστ-βιοσυντονισμός, λευκοκυτταροτοξικό τεστ, κινησιολογία) που έχουν χρησιμοποιηθεί ανά καιρούς από διάφορα κέντρα «τροφικής δυσανεξίας» δεν έχουν καμία πιστοποίηση από αρμόδιους οργανισμούς και καμία επαναληψιμότητα αποτελεσμάτων ή διαγνωστική αξία.

Όσον αφορά τώρα τη μέτρηση ανοσοσφαιρινών IgG, ως ένδειξη καθυστερημένης αλλεργικής αντίδρασης σε τροφές, ουδεμία επιστημονικά τεκμηριωμένη μελέτη δεν την έχει συσχετίσει με την παχυσαρκία. Επιπλέον, η αμφιλεγόμενη τροφική υπερευαισθησία (ανεβασμένα επίπεδα IgG) είναι παρούσα στην πλειοψηφία των ανθρώπων και ίσως σε ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού εκδηλώνεται με συμπτώματα (κολικούς, φουσκώματα, ναυτία κ.α).  Βέβαια, μεταξύ των αλλεργιολόγων υπερισχύει η άποψη ότι τα υψηλά επίπεδα αυτής της ανοσοσφαιρίνης πιθανότατα να έχουν προστατευτικό ρόλο ενάντια στην ανάπτυξη της πραγματικής τροφικής αλλεργίας. Για το λόγο αυτό θεωρούν ανώφελη μια διαδικασία απομάκρυνσης τροφίμων απο το διαιτολόγιο απλά επειδή προκαλούν την αντίδραση των IgG.


Είναι αρκετοί αυτοί που θα υποστηρίξουν ότι ακολουθώντας τις οδηγίες αποκλεισμού του εκάστοτε τεστ «δυσανεξίας» έχασαν βάρος. Η απάντηση στο πώς είναι απλή. Αφαιρώντας απο τη διατροφή τους «δυσανεκτικά» τροφίμα όπως τα σιτηρά (ψωμί, μακαρόνια κ.α), τυριά, παχιά κρέατα και τρόφιμα με επεξεργασμένους υδατάνθρακες μείωσαν σημαντικά το ημερήσιο ποσοστό θερμίδων τους και έτσι αδυνάτισαν.

Όμως, χωρίς σωστό διαιτολογικό προγραμματισμό, η αυθαίρετη και συστηματική αποφυγή κάποιων τροφίμων ή χειρότερα ολόκληρων ομάδων τροφίμων μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη θρεπτικών συστατικών και προβλήματα υγείας.

Αποφύγετε λοιπόν την πλάνη των τεστ «δυσανεξίας» και αν θέλετε να χάσετε βάρος, συμβουλευτείτε ένα εξειδικευμένο γιατρό ή ειδικό διαιτολόγο που θα σας οδηγήσει με ασφάλεια στο στόχο σας.

Πηγές: nutricenter (Κ. Μπακλώρη)

Οι oρμόνες και το ... σωματικό βάρος ...!

  
Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος

(dps.kardiologos@gmail.com & 2310 963286 & 6944 372956)

Ορμόνες και σωματικό βάρος

Το σώμα μας είναι μια μηχανή που δουλεύει ακούραστα 24 ώρες το 24ωρο με κύριους μοχλούς την καρδιά και τον εγκέφαλο. Η «μηχανή» αυτή ρυθμίζεται, μεταξύ άλλων, από χημικά μόρια που ονομάζονται ορμόνες. Το σωματικό βάρος έχει κατά καιρούς συσχετισθεί με διάφορες ορμόνες, οι οποίες ρυθμίζουν μεταβολικά μονοπάτια στην πέψη των τροφών ή στέλνουν μηνύματα όρεξης στον εγκέφαλο, όταν χρειάζεται.

Οι βασικότερες ορμόνες που εμπλέκονται στο μεταβολισμό και ρυθμίζουν το βάρος μας είναι:

Τριιωδοθυρονίνη (Τ3) και θυροξίνη (Τ4):
Οι Τ3 και Τ4 είναι οι κύριες ορμόνες που εκκρίνονται από το θυρεοειδή αδένα. Είναι βασικές ορμόνες ρύθμισης του σωματικού βάρους καθώς διεγείρουν το μεταβολισμό και πρωθούν αύξηση των συνολικών καύσεων. Η έλλειψη των ορμονών αυτών συνδέεται με μία ασθένεια που ονομάζεται υποθυρεοειδισμός, στον οποίο παρατηρείται σημαντική αύξηση βάρους χωρίς παράλληλη αύξηση της κατανάλωσης φαγητού.

Οιστρογόνα:
Οι προστατευτικές ορμόνες της γυναίκας. Έχουν κεντρικό ρόλο στην έκφραση των γυναικείων χαρακτηριστικών και στη ρύθμιση του αναπαραγωγικού κύκλου. Επίσης, είναι υπεύθυνα για την κατανομή του λίπους στην περιοχή των γλουτών, τη διέγερση του μεταβολισμού και την προστασία των οστών. Κατά τη διάρκεια της εμμηνόπαυσης, τα επίπεδα οιστρογόνων μειώνονται απότομα, με αποτέλεσμα την σημαντική πτώση του μεταβολισμού και την αύξηση του σωματικού βάρους.

Επιπλέον, παρατηρείται μετάθεση του λίπους από τους γλουτούς στην περιοχή γύρω από την κοιλιά, λόγω της συμβολής των ανδρογόνων (ορμόνες του ανδρικού φύλου που έχουν μικρή δράση όταν υπάρχουν οιστρογόνα), με αποτέλεσμα την αύξηση του κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα.

Κορτιζόλη:
Εκκρίνεται από τα επινεφρίδια και ρυθμίζει το μεταβολισμό αυξάνοντας τις καύσεις όταν χρειαζόμαστε ενέργεια. Σε καταστάσεις στρες, όμως, αυξάνεται η συγκέντρωσή της στο αίμα και προκαλεί αύξηση της όρεξης. Άτομα τα οποία έχουν διαρκές αυξημένο άγχος και στρες τείνουν να τρώνε περισσότερο και να αυξάνουν το βάρος τους.

Ινσουλίνη:
 Εκκρίνεται από το πάγκρεας και ρυθμίζει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα. Η διαταραχή των επιπέδων ινσουλίνης συνδέεται με αυξημένη όρεξη και παχυσαρκία, στοιχείο που χαρακτηρίζει άτομα με αντίσταση στην ινσουλίνη (διαβήτης τύπου ΙΙ).

Λεπτίνη και γρελίνη:
Δύο ορμόνες με αντίθετη δράση. Η λεπτίνη ισχυρίζεται ότι … θα μας αδυνατίσει! Πρόκειται για μια ορμόνη που ρυθμίζει το βάρος μας με το να αυξάνει τις καύσεις όταν παρατηρείται αυξημένη εναπόθεση λίπους. Επομένως, η αυξημένη πρόσληψη τροφής κινητοποιεί τη λεπτίνη να αυξήσει το μεταβολισμό μας. Αντίθετα, όταν υπάρχει ανάγκη για ενέργεια, η γρελίνη αυξάνει την όρεξη και προωθεί την κατανάλωση τροφής. Η ισορροπία αυτή διαταράσσεται όταν τρώμε περισσότερο από όσο χρειαζόμαστε για παρατεταμένο χρονικό διάστημα. Έτσι, σε παχύσαρκα άτομα παρατηρείται αντίσταση στη λειτουργία της λεπτίνης, αν και τα επίπεδά της είναι αυξημένα.

Ο εξειδικευμένος ρόλος των ορμονών στον οργανισμό μας τις καθιστά απαραίτητο εργαλείο στη ρύθμιση του μεταβολισμού και στη διατήρηση του βάρους. Συχνά η αύξηση του βάρους συνδέεται αποκλειστικά με αυξημένη πρόσληψη τροφής, χωρίς να υπολογίζονται πιθανές ορμονικές διαταραχές.

Πηγές: nutricenter

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Αποκτήστε λεπτή μέση, ... προστατεύει από τη στεφανιαία νόσο και το έμφραγμα της καρδιάς!


Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 2310-963-286 & 6944-372-956)

Μακριά ακόμη από την πλήρη ίαση της στεφανιαίας νόσου που οδηγεί στο έμφραγμα της καρδιάς.

Αναζητούνται ακόμη όλα τα αίτια...
 
Αποκτήστε λεπτή μέση, ... προστατεύει από τη στεφανιαία νόσο και το έμφραγμα της καρδιάς.

Μόνο όταν βρεθούν τα ακριβή αίτια της στεφανιαίας νόσου θα μπορέσει η ιατρική να την θεραπεύσει πλήρως.

Ωστόσο, μέχρι σήμερα έχουν εντοπιστεί μόνο το 50% των παραγόντων κινδύνου (ανάμεσά τους οι υψηλές τιμές χοληστερίνης, ο σακχαρώδης διαβήτης, το κάπνισμα, η αρτηριακή υπέρταση, η κληρονομικότητα, η παχυσαρκία κ.α.) που προκαλούν την αθηροσκλήρωση, η οποία είναι ο κύριος παράγοντας δημιουργίας της στεφανιαίας νόσου, και γι’ αυτό το λόγο τα ποσοστά θνησιμότητας παραμένουν υψηλά.

Όταν πριν από 15 χρόνια είχαν βρεθεί οι στατίνες, που είναι φάρμακα για τη μείωση της χοληστερόλης, πολλά μέλη της ιατρικής κοινότητας παγκοσμίως είχαν υποστηρίξει ότι ήρθε το τέλος της στεφανιαίας νόσου.

Δυστυχώς όμως η στεφανιαία νόσος ζει και βασιλεύει. Η αντιμετώπιση ακόμη και όσων παραγόντων κινδύνου  είναι γνωστοί μειώνει από τρεις έως πέντε φορές την αναμενόμενη θνητότητα, γεγονός που είναι ούτως ή άλλως ιδιαίτερα σημαντικό.



Επίσης το γεγονός αυτό επισημαίνει ότι η πρόληψη της αθηροσκλήρυνσης μπορεί να γίνει με την άμεση διακοπή καπνίσματος (ενεργητικού και παθητικού), με τη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης, τη μείωση της υψηλής χοληστερόλης, με την κατάλληλη διατροφή και με φάρμακα, την αντιμετώπιση του σακχαρώδους διαβήτη, την απώλεια βάρους, τη διατροφή και την καθημερινή άσκηση.

Επισημαίνεται ότι τριπλασιάστηκαν τα εμφράγματα του μυοκαρδίου σε νέες γυναίκες κάτω των 50 ετών, οι οποίες καπνίζουν και είναι παχύσαρκες. Με τη διακοπή του καπνίσματος μειώνεται σε σημαντικό βαθμό ο κίνδυνος καρδιαγγειακών νοσημάτων. Δυστυχώς όμως οι Έλληνες εξακολουθούν να καπνίζουν και ο νόμος κατά του καπνίσματος δεν αποδίδει.

Επίσης η κοιλιακή παχυσαρκία και γενικότερα η παχυσαρκία αποτελεί παράγοντα κινδύνου. Όσο πιο λεπτή μέση έχει κανείς τόσο μικρότερος είναι ο κίνδυνος. Σήμερα υποστηρίζεται ότι η περίμετρος της μέσης δεν πρέπει να ξεπερνά τα 94 εκατοστά στους άντρες και τα 80 εκατοστά στις γυναίκες.

Πηγές: health.in.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Τι πρέπει να γνωρίζουμε για τη καφείνη


Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 2310-963-286 & 6944-372-956)

Τι πρέπει να γνωρίζουμε για τη καφείνη

Είναι αλήθεια ότι η καφεΐνη είναι φυσικός λιποδιαλύτης; Μπορεί να βελτιώσει τις αθλητικές επιδόσεις; Προσφέρει μόνο θετικά στοιχεία στον οργανισμό ή κρύβει και αρκετούς κινδύνους;
Η καφεΐνη υπάρχει σε περισσότερα από εξήντα είδη φυτών και μπορείς να τη βρεις στο καρπό, στους κόκκους ή ακόμη και στα φύλλα.

Ουσιαστικά μιλάμε για ένα φυσικό φυτοφάρμακο, το οποίο προστατεύει τα φυτά από τα έντομα. Η καφεΐνη παρασκευάζεται και συνθετικά, για να χρησιμοποιηθεί σαν ενισχυτικό γεύσης, σε διάφορα προϊόντα τροφίμων. Καφεΐνη βρίσκουμε κυρίως στον καφέ, στο τσάι, στο κακάο και σε ορισμένα αναψυκτικά.

Η δράση της καφεΐνης

Η καφεΐνη ενεργοποιεί ένα πολύπλοκο βιοχημικό μηχανισμό, ο οποίος επηρεάζει κυρίως τη λειτουργιά των νευρικών κυττάρων. Ουσιαστικά η ουσία λειτούργει στον αντίποδα της αδενοσίνης. Η αδενοσίνη προκαλεί νωθρότητα στα νευρικά κύτταρα και διαστολή των αιμοφόρων αγγείων κατά τη διάρκεια του ύπνου. Όταν η καφεΐνη μπει στον οργανισμό, προσδένεται στους υποδοχείς της αδενοσίνης, με αποτέλεσμα να αναστέλλεται η δράση της, αλλά και να προκαλείται συστολή των αιμοφόρων αγγείων. Αποτέλεσμα όλου αυτού του μηχανισμού είναι η ενεργοποίηση των νευρικών κυττάρων η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην έκκριση περισσότερης αδρεναλίνης.

Ποιους επηρεάζει

Η καφεΐνη δεν έχει την ίδια επίδραση σε όλους τους ανθρώπους. Σημαντικά περισσότερο επηρεάζονται αυτοί που δεν καταναλώνουν συχνά καφεινούχα και σε αυτούς βλέπουμε πραγματικές αλλαγές. Οι μεγαλύτεροι επίσης άνθρωποι επηρεάζονται ευκολότερα από τους νεότερους και αυτοί είναι που θα πρέπει να προσέξουν περισσότερο. Τέλος μια κατηγορία ανθρώπων παρουσιάζει σημαντικά μεγαλύτερη ευαισθησία, χωρίς να ανήκει υποχρεωτικά σε κάποια ομάδα υψηλού κινδύνου.

Καφεΐνη και αθλητικές επιδόσεις

Η μεγάλη ποσότητα καφεΐνης στο αίμα ενός αθλητή παλαιοτέρα οδηγούσε στον αποκλεισμό του, αφού θεωρούνταν είδος ντοπαρίσματος. Ο συγκεκριμένος κανονισμός δεν ισχύει πλέον, αφού έχει βρεθεί ότι οι επιδόσεις μπορούν να βελτιωθούν μόνο όταν καταναλωθεί τεράστια ποσότητα της ουσίας, κάτι που πρακτικά είναι αδύνατο.

Όσον αφορά στη βελτίωση των σωματικών δυνάμεων, ο μηχανισμός δράσης της είναι διαφορετικός, όχι μόνο από άτομο σε άτομο, αλλά και για κάθε τύπο άσκησης. Στα περισσότερα πειράματα, χορηγούνται στους αθλητές μια ώρα πριν την άσκηση πέντε με έξι χιλιοστά του γραμμαρίου καφεΐνη, για κάθε κιλό σωματικού βάρους. Στα αγωνίσματα πολύ υψηλής έντασης όπως τα σπριντ στο στίβο, η δράση της ουσίας είναι ουσιαστικά αμελητέα .Αντίθετα στα αγωνίσματα αντοχής υπάρχει μια μικρή βελτίωση, η οποία δεν μπορεί να επηρεάσει σε καμία περίπτωση το τελικό αποτέλεσμα. Επίσης έχει παρατηρηθεί ότι τα οφέλη της καφεΐνης έχουν συγκεκριμένο όριοκαι μετά από αυτό δεν υπάρχει επιπλέον βελτίωση.

Καφεΐνη ως λιποδιαλύτης

Η λιποδιαλυτική δράση της καφεΐνης έχει απασχολήσει αρκετά. Είναι σίγουρο πως η κατανάλωση της ουσίας συνδέεται με μικρή αύξηση του μεταβολισμού, χωρίς να όμως να μιλάμε για ουσιαστική μεταβολή της σωματικής σύστασης. Οι άνθρωποι που καταναλώνουν καφεινούχα αποβάλουν περισσότερα υγρά και οδηγούνται σε μικρή μείωση του βάρους. Η απώλεια ωστόσο είναι προσωρινή, αφού ο οργανισμός επιστρέφει σύντομα στην αρχική του κατάσταση.

Εθισμός

Η καφεΐνη είναι μια ιδιαίτερα εθιστική ουσία. Για να το καταλάβουμε αυτό αρκεί να σκεφτούμε ποσό πολύ απαραίτητος είναι ο πρωινός καφές για πολλούς ανθρώπους. Ουσιαστικά η καφεΐνη λειτουργεί ως καρδιοτονωτικό και ήπιο διουρητικό, προκαλώντας μια ψυχική και σωματική εγρήγορση. Η ουσία βεβαία εκτός από εργαλείο εγρήγορσης αποτελεί και μέσο απόλαυσης, αφού η κατανάλωση της αυξάνει τα επίπεδα της ντοπαμίνης. Η ντοπαμίνη είναι ένα νευροδιαβιβαστής, που σε συγκεκριμένα σημεία του εγκεφάλου, ενεργοποιεί το κέντρο της ευχαρίστησης. Η συστηματική κατανάλωση καφεΐνης οδηγεί μαθηματικά στον εθισμό, αφού η ουσία λειτουργεί ακριβώς με τον ιδίους μηχανισμούς που λειτουργεί η κοκαΐνη ή οι αμφεταμίνες. Θα πρέπει ωστόσο να καταλάβουμε ότι η δράση της είναι πολύ πιο ήπια και δεν έχει τις ίδιες καταστροφικές συνέπειες με τα ''σκληρά'' ναρκωτικά.

Tips

Οι άνθρωποι που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες καφεΐνης δεν ωφελούνται πλέον από τις ιδιότητες της ουσίας.
Η κατάχρηση της ουσίας μπορεί να προκαλέσει διαταραχές ύπνου ή οποία μπορεί να φτάσει και σε πολύωρη αϋπνία.
Η υπερβολική κατανάλωση μπορεί να οδηγήσει και σε προβλήματα στο στομάχι, αφού αυξάνεται η έκκριση γαστρικού οξέως.
Ιδιαίτερα θα πρέπει να προσέξουν άτομα που έχουν υπέρταση επειδή η κατάχρηση της ουσίας μπορεί να επιδεινώσει τη κατάσταση τους.
Η συγκεκριμένη ουσία έχει ενοχοποιηθεί και ως πιθανό αίτιο πρόκλησης ημικρανίας.

Πηγές: kardiologia.blogspot.gr

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Η ίδια η καρδιά θα δίνει το ... "ρεύμα" στο βηματοδότη της ...!


Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 2310-963-286 & 6944-372-956)

Η καρδιά ως φυσικός «φορτιστής» των μπαταριών του τεχνητού βηματοδότη

Ο καρδιακός παλμός μπορεί να παράγει δεκαπλάσια ενέργεια, απ' αυτήν που απαιτείται για τη λειτουργία ενός βηματοδότη   

Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο

Μια συσκευή που θα συλλέγει την ενέργεια από κάθε καρδιακό κτύπο θα μπορούσε να παράγει αρκετό ηλεκτρισμό ώστε να λειτουργεί ένας βηματοδότης, υποστήριξαν Αμερικανοί επιστήμονες κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της Αμερικανικής Εταιρείας Καρδιολογίας.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την κινητικότητα του καρδιακού μυ ως πηγή ενέργεια. Σε τεστ που είχαν σχεδιάσει ώστε να προκαλέσουν ένα φάσμα καρδιακών παλμών, παρήχθη 10πλάσια ηλεκτρική ενέργεια από την απαιτούμενη για να φορτιστεί ένας βηματοδότης. Επόμενος στόχος των επιστημόνων είναι να σχεδιάσουν μια συσκευή που θα την δοκιμάσουν σε πραγματικές συνθήκες και τελικά να δημιουργήσουν έναν βηματοδότη εμπορικά εκμεταλλεύσιμο.

Όπως εξήγησε ο Δρ Αμίν Καράμι οι μπαταρίες του βηματοδότη πρέπει να αντικαθίστανται κάθε περίπου επτά χρόνια. «Πολλοί ασθενείς είναι κυρίως παιδιά που ζουν με βηματοδότες για πολλά χρόνια. Μπορείτε να φανταστείτε πόσες επεμβάσεις θα γλίτωναν οι ασθενείς αυτοί αn είχαμε προηγμένης τεχνολογίας βηματοδότες», σημείωσε.

Ο καθηγητής Πήτερ Βάισμπεργκ ιατρικός διευθυντής του Βρετανικού Ιδρύματος Καρδιολογίας σχολιάζει ότι «η πρόοδος της τεχνολογίας τα τελευταία χρόνια έχει ως αποτέλεσμα να καθίσταται μικρότερη η ανάγκη επαναφόρτισης των μπαταριών των βηματοδοτών. Η συσκευή που σχεδιάζουν οι Αμερικανοί συνάδελφοι μας, ενδεχομένως να είναι ένα ακόμη βήμα προόδου. Αν η συσκευή τελειοποιηθεί και αποδειχθεί λειτουργική στις κλινικές δοκιμές, τότε θα μειωθεί ακόμη περισσότερο ή ανάγκη για επεμβάσεις αλλαγής των μπαταριών».

Πηγές: health.in.gr

Κακή ... ερωτική ζωή έχουν οι πάσχοντες από διαβήτη ...!


Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 2310-963-286 & 6944-372-956)

Ανεξαρτήτως φύλου

Κακή ερωτική ζωή έχουν οι πάσχοντες από διαβήτη

Σεξουαλικές δυσλειτουργίες αντιμετωπίζει η πλειοψηφία των πασχόντων από διαβήτη, ανεξαρτήτως φύλου, σύμφωνα με στοιχεία από μελέτη της Β’ Προπαιδευτικής Παθολογικής Κλινικής του ΑΠΘ, που παρουσιάστηκε στο 26ο Συνέδριο της Διαβητολογικής Εταιρείας Βόρειας Ελλάδας.

Επίσης η συνύπαρξη καρδιαγγειακής νόσου σε άντρες με σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ αυξάνει κατά 11 φορές τον κίνδυνο εμφάνισης στυτικής δυσλειτουργίας.

Ο σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί προδιαθεσικό παράγοντα της αθηροσκλήρωσης, η οποία επηρεάζει τα μικρά αγγεία συμπεριλαμβανομένων και των αγγείων των γεννητικών οργάνων, και, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, η σεξουαλική δυσλειτουργία αποτελεί στις μέρες μας νόσο αγγειακής αιτιολογίας της οποίας η συχνότητα είναι αυξημένη σε ασθενείς με προδιαθεσικούς παράγοντες καρδιαγγειακών νοσημάτων.

Στοιχεία μελέτης της Β’ Προπαιδευτικής Παθολογικής Κλινικής του ΑΠΘ, σε δείγμα 220 ασθενών που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ (127 γυναίκες και 93 άντρες) μέσης ηλικίας 65,9±10,9 ετών, έδειξαν ότι το 80,6% των αντρών και το 89,8% των γυναικών παρουσίαζε σεξουαλική δυσλειτουργία.

Όσον αναφορά τους άντρες που παρουσίασαν στυτική δυσλειτουργία το 49% εμφάνιζαν σοβαρή, το 16% μέτρια και το 35% ήπια στυτική δυσλειτουργία, αναφέρεται μεταξύ άλλων στην μελέτη των Ελένη Γαβριηλάκη, Παναγιώτα Ανυφαντή, Βαρβάρα Νικολαϊδου, Ανδρονίκη Γλύστρα, Κωνσταντίνος Πετίδης, Ιωάννα Ζωγράφου, Μιχάλης Δούμας και Χρήστος Σαμπάνης.

Στη μελέτη επισημάνεται πως οι μισοί άντρες με σακχαρώδη διαβήτη που εμφανίζουν στυτική δυσλειτουργία παρουσιάζουν σοβαρού βαθμού βλάβη, σε αντίθεση με ότι παρατηρείται σε άλλες παθήσεις οι οποίες αποτελούν καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου, όπου η στυτική δυσλειτουργία εμφανίζεται σε ήπιο βαθμό.

Πηγές: health.in.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Άρθρο : Διατροφή και άθληση


Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 2310-963-286 & 6944-372-956)

Αθλητική δραστηριότητα και διατροφή

Η ικανότητα για εκτέλεση μυϊκού έργου εξαρτάται από διεργασίες που αποδίδουν ενέργεια στους μυς. Για τη λειτουργία τους οι μυς χρειάζονται οξυγόνο που παραλαμβάνεται με τους πνεύμονες από την ατμόσφαιρα και μεταφέρεται στους μυς με το αίμα.

Αθλητική δραστηριότητα και διατροφή

Στη σύγχρονη κοινωνία μας, τόσο οι ενήλικοι όσο και τα νεαρά άτομα δεν έχουν ιδιαίτερα μεγάλη μυϊκή δραστηριότητα. Μολαταύτα, κατά την εφηβική και την πρώτη μετεφηβική ηλικία, ο χρόνος που αφιερώνεται σε ελαφρά ως και έντονη μυϊκή δραστηριότητα είναι κάπως μεγαλύτερος σε σύγκριση με εκείνο που διατίθεται για τον ίδιο σκοπό σε μεγαλύτερη ηλικία. Τόσο τα κορίτσια όσο και τα αγόρια εξακολουθούν να διαθέτουν ποσοστό μεγαλύτερο από τα 90% του ελεύθερου χρόνου τους για ύπνο, είτε σε δραστηριότητες που μπορούν να χαρακτηρίζονται ως πολύ ελαφρά μυϊκή δραστηριότητα. Η ικανότητα για εκτέλεση μυϊκού έργου εξαρτάται από διεργασίες που αποδίδουν ενέργεια στους μυς. Για τη λειτουργία τους οι μυς χρειάζονται οξυγόνο που παραλαμβάνεται με τους πνεύμονες από την ατμόσφαιρα και μεταφέρεται στους μυς με το αίμα. Γι αυτό η ικανότητα για επιτέλεση μυϊκού έργου περιορίζεται όταν η διεργασία αυτή είναι ελαττωματική σε οποιοδήποτε στάδιο, όπως συμβαίνει σε καρδιακή ανεπάρκεια, σε ελαττωμένη ικανότητα του περιφερικού κυκλοφορικού συστήματος (αγγεία) για την παροχή επαρκούς αίματος στους μυς (αιμάτωση των μυών) και σε πνευμονική ανεπάρκεια.

Σε ορισμένες νόσους των πνευμόνων καθώς και σε καπνιστές, ο περιοριστικός παράγων είναι η ικανότητα των πνευμόνων να εμπλουτίζουν το αίμα με οξυγόνο, στις περισσότερες όμως περιπτώσεις ο περιοριστικός παράγων είναι ο βαθμός επάρκειας του καρδιαγγειακού συστήματος. Κατά την επιτέλεση μυϊκού έργου, προκαλείται μια εκτροπή αίματος, στο μέγιστο δυνατό βαθμό, από τα διάφορα άλλα όργανα του σώματος προς τους μυς και το μυοκάρδιο (αύξηση της αιμάτωσης των μυών, με παράλληλη σχετική μείωση της αιμάτωσης άλλων ιστών και οργάνων του σώματος). Με αυτό τον τρόπο, μαζί με την αύξηση του ρυθμού της παροχής αίματος από τη καρδιά, η παροχή αίματος προς τους λειτουργούντες μυς γίνεται ως και τριάντα φορές μεγαλύτερη σε σύγκριση με την αιμάτωση ηρεμίας τους.

Η αναιμία περιορίζει την ικανότητα του αίματος για μεταφορά οξυγόνου και κατά συνέπεια περιορίζει σε σημαντικό βαθμό την ικανότητα για την επιτέλεση μυϊκού έργου. Σε φυσιολογικά άτομα, που διάγουν όμως καθιστική ζωή, ο περιοριστικός παράγων συνήθως είναι η περιορισμένη επάρκεια του κυκλοφορικού συστήματος. Το αποτέλεσμα είναι ότι σε αυτά τα άτομα η καρδιά αναγκάζεται να καταβάλλει σημαντική προσπάθεια για την παροχή αυξημένου ποσού αίματος (αύξηση της αιμάτωσης των ιστών του σώματος), που σε άλλα προπονημένα άτομα, παρέχεται με πολύ μεγαλύτερη ευκολία.

Επειδή για την επιτέλεση μυϊκού έργου απαιτείται ενέργεια που προέρχεται από οξειδώσεις ουσιών, το έργο αυτό πάντοτε συσχετίζεται με ανάλογα αυξημένη πρόσληψη και κατανάλωση οξυγόνου από τους μυς, και κατά συνέπεια, και την ανάλογα αυξημένη πρόσληψη οξυγόνου από την ατμόσφαιρα με τους πνεύμονες. Έτσι, η μεγίστη ποσότητα οξυγόνου που μπορεί ένα άτομο να προσλαμβάνει με τους πνεύμονές του, κατά την επιτέλεση βαριάς μυϊκής εργασίας, αποτελεί ένα δείκτη του επιπέδου της φυσικής του κατάστασης. Για τον μέσο μεσήλικα άνδρα, η ποσότητα αυτή είναι κάπου 35 ως 40 κυβικά εκατοστόμετρα οξυγόνου ανά kg σωματικού βάρους ανά λεπτό. Όμως, σε καλά προπονημένους νεαρούς αθλητές, η μεγίστη αυτή πρόσληψη οξυγόνου είναι δυνατό να φτάνει και στα 70 κυβικά εκατοστόμετρα ανά kg σωματικού βάρους ανά λεπτό.

Παρά ταύτα, κατά την επιτέλεση βαριάς μυϊκής εργασίας, παρά τη μεγάλη αύξηση του ποσού του οξυγόνου που μεταφέρεται στους μυς, αυτό δεν επαρκεί για την απελευθέρωση όλης της ενέργειας που απαιτείται για την επιτέλεση αυτού του έργου. Στις περιπτώσεις αυτές, ένα μέρος από το γλυκογόνο των μυών διασπάται αναερόβια, δηλαδή χωρίς οξειδωτικές διεργασίες, αποδίδοντας επιπρόσθετη ενέργεια, με αποτέλεσμα την παραγωγή γαλακτικού οξέος. Δηλαδή στις περιπτώσεις αυτές δημιουργείται στον οργανισμό μια κατάσταση που μπορεί να χαρακτηρίζεται ως «χρέος οξυγόνου». Το έργο που επιτελείται με ενέργεια που απελευθερώνεται με αυτό τον τρόπο χαρακτηρίζεται ως αναερόβιο έργο. Μετά το τέλος μιας τέτοιας βαριάς μυϊκής εργασίας, το άτομο εξακολουθεί να αναπνέει έντονα και να προσλαμβάνει και να καταναλίσκει οξυγόνο με ρυθμό μεγαλύτερο από τον συνήθη ρυθμό σε ηρεμία, για αρκετά λεπτά, μέχρις ότου οι μεταβολικές διεργασίες στο σώμα του να επανέλθουν στον πριν από την μυϊκή εργασία ρυθμό. Δηλαδή, κατά το χρονικό αυτό διάστημα πραγματοποιείται η «αποπληρωμή του χρέους οξυγόνου».

Όταν το μυϊκό έργο επιτελείται με βραδύτερο ρυθμό, χωρίς την παραγωγή γαλακτικού οξέος, αυτό χαρακτηρίζεται ως αερόβιο έργο. Για τα περισσότερα φυσιολογικά άτομα, το όριο για αερόβιο έργο αντιστοιχεί περίπου στην ενέργεια που απαιτείται για έντονο βάδισμα σε οριζόντιο έδαφος, δηλαδή σε κατανάλωση 5 θερμίδων (Kcal) ανά λεπτό, ή κατανάλωση οξυγόνου λίγο περισσότερο από ένα λίτρο ανά λεπτό. Η κατανάλωση αυτή είναι τέσσερις ως πέντε φορές μεγαλύτερη από εκείνη του βασικού μεταβολισμού. Το έργο που επιτελείται με αυτόν τον χαμηλότερο ρυθμό χαρακτηρίζεται ως έργο σταθερής κατάστασης, γιατί είναι δυνατό να συνεχίζεται σχεδόν απεριόριστα χωρίς να εμφανίζεται κάματος.

Η διάρκεια της επιτέλεσης μυϊκού έργου χωρίς διακοπή εξαρτάται και από το ρυθμό της επιτέλεσής του. Εάν το επιτελούμενο έργο είναι αερόβιο, διαλείμματα ανάπαυσης δεν χρειάζονται. Αντίθετα, κατά την επιτέλεση αναερόβιου έργου, απαιτείται η παρεμβολή διαλειμμάτων ανάπαυσης, που είναι δυνατό να υπολογίζονται με τον ακόλουθο απλό τρόπο: εάν για το έργο απαιτούνται 7,5 Kcal/min, και η αερόβια ικανότητα του ατόμου είναι μόνο 5 Kcal/min, τότε για κάθε μιας ώρας εργασία απαιτούνται 30 λεπτά ανάπαυσης κατά την οποία βέβαια αποπληρώνεται το «χρέος οξυγόνου.» Εάν το έργο απαιτεί 10 Kcal/min, και η αερόβια ικανότητα του ατόμου είναι και πάλι 5 Kcal/min, τότε τα διαλείμματα ανάπαυσης πρέπει να διαρκούν όσο και οι περίοδοι εργασίας. Για μεγαλύτερη απόδοση, πρέπει τόσο οι περίοδοι εργασίας όσο και της ανάπαυσης να είναι βραχείες, π.χ., δέκα λεπτά εργασίας και πέντε λεπτά ανάπαυσης για το πρώτο παράδειγμα, και πέντε λεπτά εργασίας και πέντε λεπτά ανάπαυσης για το δεύτερο παράδειγμα.

Η άμεση πηγή της ενέργειας για τη μυϊκή συστολή είναι η τριφωσφορική αδενοσίνη (ATP), που συντίθεται με ενέργεια που προέρχεται με τις συνήθεις μεταβολικές οδούς, ή, βραχυπρόθεσμα, από τη φωσφοκρεατίνη, που περιέχεται μέσα στις μυϊκές ίνες. Η κρεατίνη είναι αζωτούχος ουσία που προέρχεται από αμινοξέα. Συνδέεται με φωσφορική ρίζα, με ενέργεια που απελευθερώνεται από την ATP, οπότε σχηματίζονται φωσφοκρεατίνη και ADP (διφωσφορική αδενοσίνη).

Θεωρητικά, το είδος της ουσίας που μεταβολίζεται στον οργανισμό είναι δυνατό να διαπιστώνεται από την ποσοτική σχέση του διοξειδίου του άνθρακα που παράγεται με τις καύσεις και του οξυγόνου που χρησιμοποιείται γι αυτές τις καύσεις (CO2/O2). Αυτή η σχέση ονομάζεται αναπνευστικό πηλίκο. Έτσι, όταν το αναπνευστικό πηλίκο είναι ίσο με τη μονάδα, οι ουσίες που χρησιμοποιούνται για καύση και απόδοση ενέργειας είναι υδατάνθρακες (γλυκόζη), ενώ όταν αυτή η σχέση είναι 0,7, οι ουσίες που παρέχουν την ενέργεια είναι λιπαρά οξέα που προέρχονται από λιπίδια. Στην πράξη όμως, η τιμή του αναπνευστικού πηλίκου επηρεάζεται πρόσκαιρα από διάφορους άλλους παράγοντες, και έτσι ο υπολογισμός αυτός δεν αποτελεί αξιόπιστο στοιχείο για τον ακριβή υπολογισμό του είδους της ουσίας από την οποία προέρχεται η ενέργεια για την αποκατάσταση της ATP των μυών.

Παλιότερα επιστεύετο ότι οι υδατάνθρακες αποτελούσαν τη μοναδική πηγή ενέργειας για την επιτέλεση από τους μυς μηχανικού έργου. Αργότερα όμως διαπιστώθηκε ότι οι υδατάνθρακες διαδραματίζουν πρώτιστο ρόλο μόνο κατά την πολύ έντονη μυϊκή δραστηριότητα. Αντίθετα, κατά τη μυϊκή εργασία με το ρυθμό σταθερής κατάστασης, το μισό περίπου της απαιτούμενης ενέργειας προέρχεται από την οξείδωση λιπαρών οξέων, ενώ όταν η μυϊκή δραστηριότητα παρατείνεται πέρα από τέσσερις ώρες, το ποσοστό αυτό είναι δυνατό να φτάσει στα 60 ως 70%. Τα λιπαρά οξέα που χρησιμοποιούνται στις περιπτώσεις αυτές προέρχονται από τα αποθέματα που βρίσκονται μέσα στο μυϊκό ιστό, καθώς και από κινητοποίησή τους από τον λιπώδη ιστό, οπότε και μεταφέρονται στους μυς με το αίμα. Παλιότερα επιστεύετο ότι το λεύκωμα (πρωτεϊνες) δεν αποτελούσε ουσιαστική πηγή ενέργειας για τους μυς. Σήμερα όμως είναι γνωστό ότι τα αμινοξέα (που προέρχονται από τη διάσπαση των πρωτεϊνών), παρέχουν στους μυς, όταν το άτομο βρίσκεται σε κατάσταση ηρεμίας, 10 ως 14% από το σύνολο της απαιτούμενης ενέργειας για το μεταβολισμό τους. Κατά την επιτέλεση όμως μυϊκού έργου, το ποσοστό αυτό περιορίζεται σε 4 ως 5%.

Από πειράματα που έγιναν για να διαπιστωθεί κατά πόσο το είδος της διατροφής, τόσο μακροπρόθεσμα όσο και βραχυπρόθεσμα επηρεάζει τη απόδοση των μυών κατά την επιτέλεση μυϊκού έργου, συμπεραίνονται τα ακόλουθα:

1. Διαιτολόγιο που προσφέρει ενέργεια σε μεγάλο ποσοστό με τη μορφή του λίπους και σε ελάχιστο μόνο ποσοστό με τη μορφή των υδατανθράκων, περιορίζει την ικανότητα για επιτέλεση βαριάς μυϊκής εργασίας στο μισό περίπου του φυσιολογικού.
2. Διαιτολόγιο φτωχό σε λίπος και πλουσιότατο σε υδατάνθρακες αυξάνει την ικανότητα για μυϊκό έργο κατά 25% περίπου.

Μεγάλη σημασία για την απόδοση των μυών έχει η περιεκτικότητά τους σε γλυκογόνο. Σε περιπτώσεις που το άτομο λαμβάνει για τρεις συνεχόμενες μέρες τροφή που δεν περιλαμβάνει υδατάνθρακες, η περιεκτικότητα των μυών σε γλυκογόνο περιορίζεται στο ένα τρίτο περίπου του αρχικού. Αντίθετα, μετά από τρεις μέρες σίτισης με τροφή που περιέχει πολύ υψηλό ποσοστό υδατανθράκων, η περιεκτικότητα των μυών σε γλυκογόνο σχεδόν διπλασιάζεται.

Μια αποτελεσματική μέθοδος για τον εμπλουτισμό των μυών σε γλυκογόνο, κατά την προετοιμασία αθλητών πριν από το άθλημα είναι η μέθοδος Astrand. Σύμφωνα με αυτή τη μέθοδο, το γλυκογόνο των μυών εξαντλείται με μυϊκή άσκηση και ακολουθεί για τρεις μέρες διαιτολόγιο πλούσιο σε λίπος και πρωτεϊνες, και πολύ φτωχό σε υδατάνθρακες, με συνέπεια την παραπέρα εξάντλησή του. Στη συνέχεια χορηγείται διαιτολόγιο πλουσιότατο σε υδατάνθρακες για τρεις συνεχόμενες μέρες. Με αυτή τη μέθοδο το γλυκογόνο των μυών είναι δυνατό να φτάσει, ακόμα και να ξεπεράσει τα 4 γραμμάρια ανά 100 γραμμάρια μυϊκού ιστού, δηλαδή να υπερδιπλασιαστεί. (Σημειώνεται ότι η φυσιολογική περιεκτικότητα των μυών σε γλυκογόνο κατά την ηρεμία είναι γύρω στα 1,5 ως 1,75 γραμμάρια ανά 100 γραμμάρια μυός).

Από τους παράγοντες που είναι γνωστό ότι επηρεάζουν δυσμενώς την απόδοση των μυών δυο έχουν ιδιαίτερη σημασία: η αφυδάτωση και η στέρηση τροφής.

Από τους δυο αυτούς παράγοντες, εκείνος που εξασκεί άμεση δυσμενή επίδραση είναι βέβαια η αφυδάτωση. Φυσιολογικά, το άτομο αισθάνεται την ανάγκη να πιει νερό όταν η περιεκτικότητα του σώματος σε νερό ελαττωθεί κατά 1%, κατά τη διάρκεια όμως της επιτέλεσης μυϊκής εργασίας, ο μηχανισμός αυτός αναστέλλεται, με συνέπεια την αφυδάτωση. Η απόδοση σε μυϊκό έργο αρχίζει να περιορίζεται όταν το έλλειμμα νερού ξεπεράσει τα 3% του σωματικού βάρους, δηλαδή όταν άτομο με σωματικό βάρος 60 kg χάσει κάτι παραπάνω από 1.800 γραμμάρια νερό. Το νερό, κατά την επιτέλεση μυϊκής εργασίας χάνεται βέβαια, κατά κύριο λόγο με τον ιδρώτα, αλλά και με τον εκπνεόμενο αέρα, που είναι σε όλες περιπτώσεις κορεσμένος με υδρατμούς. Κατά την επιτέλεση μέτριας έντασης μυϊκής εργασίας, σε όχι δυσμενές από την άποψη θερμοκρασίας περιβάλλον, η απώλεια νερού είναι δυνατό να φτάσει στα δυο ως τέσσερα λίτρα ανά ώρα (Μαραθωνοδρόμοι).

Όσον αφορά τη στέρηση τροφής, αυτή στις περισσότερες περιπτώσεις εφαρμόζεται προκειμένου να ελαττωθεί το βάρος του σώματος όταν αυτό υπερβαίνει το κανονικό. Με αυτή την έννοια, ο περιορισμός των θερμίδων του διαιτολογίου κατά τρόπον ώστε να χάνεται μόνο το υπερβάλλον λίπος, φαίνεται πως δεν έχει δυσμενή, αλλά μάλλον ευεργετική επίδραση στην απόδοση των μυών. Η εφαρμογή όμως απισχναντικού διαιτολογίου για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν συμβιβάζεται με κορυφαία μυϊκή απόδοση.

Η βιταμινική ανεπάρκεια επιδρά δυσμενώς στην απόδοση των μυών. Η ανεπάρκεια των βιταμινών του συμπλέγματος Β προκαλεί τα πρωιμότερα συμπτώματα, ενώ η ανεπάρκεια της βιταμίνης Α προκαλεί συμπτώματα μετά από μήνες. Η ανεπάρκεια διαφόρων μεταλλικών στοιχείων, εκτός από το νάτριο και τον σίδηρο, δεν έχει μελετηθεί επαρκώς. Επειδή όμως τα διάφορα αυτά στοιχεία διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη νευρομυϊκή διαβίβαση των νευρικών ώσεων, ενώ ορισμένα από αυτά χρησιμεύουν και ως συμπαράγοντες σε ενζυμικά συστήματα, η ανεπάρκειά τους αναμένεται να είναι επιβλαβής όσον αφορά στην απόδοση των μυών.

Η ανεπάρκεια σιδήρου προκαλεί βέβαια αναιμία, με επακόλουθο την ελάττωση της ικανότητας του αίματος για μεταφορά οξυγόνου, γεγονός που επιδρά άμεσα δυσμενώς στην απόδοση των μυών. Επιπρόσθετα όμως, ο σίδηρος είναι απαραίτητος και ως συστατικό της μυοσφαιρίνης, που βρίσκεται στους περισσότερους μυς του σώματος, και χρησιμεύει ως επιτόπια αποθήκη οξυγόνου. Σε περίπτωση ανεπάρκειάς του, η ποσότητα της μυοσφαιρίνης περιορίζεται, με τα ανάλογα δυσμενή αποτελέσματα.

Η πλήρης στέρηση πρωτεϊνών για χρονικό διάστημα δυο εβδομάδων, αλλά με επαρκή πρόσληψη ενέργειας με τη μορφή των υδατανθράκων και λιπιδίων, δεν φαίνεται να προκαλεί μείωση της απόδοσης των μυών. Επίσης, η ημερήσια πρόσληψη μόνο 50 ως 60 γραμμαρίων λευκώματος, ποσού που είναι πολύ μικρότερο από εκείνο που συνήθως λαμβάνεται από αθλητές, και γενικά από άτομα που επιτελούν βαριά χειρωνακτική εργασία, δεν φαίνεται να επηρεάζει δυσμενώς την απόδοση των μυών, εφόσον τα άτομα αυτά είναι ήδη προπονημένα. 


Η διατροφή αποτελεί πολύ σημαντικό παράγοντα σε όλα τα προγράμματα προπόνησης. Γι αυτό και η ενημέρωση τόσο των προπονητών όσο και των αθλητών, για τις διατροφικές ανάγκες και το ρόλο των διαφόρων τροφών που περιλαμβάνονται στο διαιτολόγιο, είναι απαραίτητη. Γενικά στους αθλητικούς κύκλους παρατηρείται συχνά η τάση για υπερβολή σχετικά με την πρόσληψη ορισμένων ουσιών και ιδιαίτερα των πρωτεϊνών, του ασβεστίου και της βιταμίνης C. Οι υπερβολές όμως αυτές είναι μάλλον αβλαβείς. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται σε ό,τι αφορά την πρόσληψη της θειαμίνης (βιταμίνη Β1), γιατί η δοσολογία της πρέπει να μεταβάλλεται παράλληλα με τον ολικό μεταβολισμό του αθλουμένου. Σε πολλά προγράμματα διατροφής για προπονούμενους και αγωνιζόμενους φαίνεται ότι η δοσολογία της θειαμίνης υπολείπεται των απαιτήσεων, με συνέπεια τον περιορισμό των δυνατοτήτων των αθλητών.

Συχνά διατυπώνεται η γνώμη ότι οι αθλητές χρειάζονται αυξημένες ποσότητες πρωτεϊνών στη διατροφή τους, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της προπόνησης. Αυτό συμπεραίνεται από το γεγονός ότι κατά τα αρχικά στάδια της προπόνησης (12 ως14 μέρες), και εφόσον ο αθλητής υποβάλλεται σε εξαιρετικά βαριά μυϊκή άσκηση, ενώ το διαιτολόγιό του περιλαμβάνει μόνο ένα γραμμάριο πρωτεϊνης ανά kg σωματικού βάρους ανά 24ωρο (δηλαδή όσο απαιτείται για άτομα που δεν γυμνάζονται έντονα), παρατηρείται αρνητικός ισολογισμός αζώτου. Αυτό σημαίνει ότι το φθειρόμενο λεύκωμα στον οργανισμό είναι περισσότερο από το προσλαμβανόμενο. Ο αρνητικός αυτός ισολογισμός γίνεται λιγότερο αρνητικός, εφόσον η πρωτεϊνη που προσλαμβάνεται είναι 2 γραμμάρια ανά kg σωματικού βάρους ανά 24ωρο. Η περαιτέρω αύξηση των πρωτεϊνών του διαιτολογίου δεν βελτιώνει την απόδοση.

Το διαιτολόγιο πρέπει να περιλαμβάνει, σε επαρκείς ποσότητες, όλες τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η υπερπρόσληψη ορισμένων ουσιών επηρεάζει, κατά οποιοδήποτε θετικό τρόπο, την ικανότητα για επιτέλεση μυϊκού έργου. Κατά καιρούς, διατυπώθηκαν διάφορες θεωρίες για τις «μαγικές» ιδιότητες διαφόρων θρεπτικών ουσιών και δοκιμάστηκε η χορήγηση ουσιών με στόχο την αύξηση των αποθεμάτων της φωσφοκρεατίνης στους μυς (γλυκίνη, γελατίνη και κρεατίνη), καθώς και η χορήγηση αλάτων ασπαρτικού οξέος (μη απαραίτητο αμινοξύ), με το αιτιολογικό ότι το τελευταίο αυτό αυξάνει τη νευρομυϊκή διεγερσιμότητα. Ούτε μία όμως από αυτές τις ουσίες δεν αποδείχθηκε ότι έχει τις επιδράσεις που της αποδίδονται.

Το συμπέρασμα είναι ότι ένα καλό διαιτολόγιο, που περιλαμβάνει κρέας, γάλα, ψάρι, πουλερικά και αυγά, πλήρη δημητριακά, όσπρια και ξηρούς καρπούς, φυλλώδη πράσινα λαχανικά, καθώς και άλλα λαχανικά και φρούτα, είναι ό,τι χρειάζεται για τις διαιτητικές ανάγκες των αθλητών και γενικότερα των ατόμων που έχουν έντονη μυϊκή δραστηριότητα.

Η πρόσληψη τροφής, και μάλιστα ιδιαίτερα πλούσιας σε υδατάνθρακες, μιάμιση ως δυο ώρες πριν από το αγώνισμα, πρέπει να αποφεύγεται, γιατί η υπεργλυκαιμία που προκαλείται με αυτό τον τρόπο προκαλεί την άμεση έκκριση από το πάγκρεας ινσουλίνης, που με τη σειρά της προάγει την εναπόθεση γλυκογόνου και λίπους, με αποτέλεσμα την υπογλυκαιμία και την αναστολή της κινητοποίησης λιπαρών οξέων και της διάσπασης του γλυκογόνου στους μυς. Οι συνέπειες μιας τέτοιας κατάστασης είναι η υπογλυκαιμία στην αρχή του αγωνίσματος και η ταχύτερη εξάντληση του γλυκογόνου των μυών, με αποτέλεσμα τον πρώιμο κάματο.

Αντίθετα, η πρόσληψη μικρού, ισορροπημένου γεύματος, με 500 ως 800 θερμίδες (Kcal), τρεις ως τέσσερις ώρες πριν από το αγώνισμα, εξασκεί ευνοϊκή επίδραση στην απόδοση του αθλητή. Η επικρατέστερη άποψη είναι ότι αυτό το γεύμα πρέπει να αποτελείται, κατά κύριο λόγο, από πλήρεις υδατάνθρακες, με λίγο λίπος, και ακόμα λιγότερη είτε και καθόλου πρωτεϊνη.

Ο καφές και το τσάι καλύτερα είναι να αποφεύγονται, γιατί προκαλούν διέγερση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος. Το οινόπνευμα είναι απόλυτα καταστροφικό για το συντονισμό των κινήσεων και την κριτική ικανότητα του αθλητή.



Σε αγωνίσματα που συνεπάγονται μεγάλη εφίδρωση, είναι απαραίτητη η αναπλήρωση του νερού που χάνεται κατά τη διάρκεια του αγωνίσματος. Βραχυπρόθεσμα, η απώλεια άλατος με τον ιδρώτα δεν αποτελεί πρόβλημα, και έτσι η αναπλήρωση μπορεί να γίνεται με νερό ή με λεμονάδα που περιέχει και λίγη ζάχαρη. Για τις περιπτώσεις όμως που το αγώνισμα είτε η πολύ έντονη μυϊκή δραστηριότητα συνεχίζεται για πολλή ώρα, η αναπλήρωση του χλωριούχου νατρίου είναι απαραίτητη. Επειδή το αλάτι απορροφάται καλύτερα από το έντερο όταν συγχρόνως γίνεται και απορρόφηση γλυκόζης, συνιστάται η πρόσληψη υδατικού διαλύματος που περιέχει και μικρές ποσότητες ζάχαρης (λιγότερο από 2,5%), και ηλεκτρολύτες (γύρω στο 0,2% αλάτι). Ο αθλητής πίνει 400 ως 500 ml (περίπου δυο ποτήρια νερού) από αυτό το διάλυμα πριν από την έναρξη της άσκησης και στη συνέχεια λαμβάνει μισό περίπου ποτήρι ανά 10 ως 15 λεπτά. Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται η διατήρηση του όγκου του αίματος σε σταθερά επίπεδα, γεγονός που ευκολύνει την καρδία να επιτελεί απρόσκοπτα το έργο της.




Όσον αφορά ειδικά τις αθλήτριες, εδώ υπάρχουν ορισμένα ειδικά προβλήματα που αναφέρονται στο φύλο τους.

Το πρώτο από αυτά τα προβλήματα είναι η κατά δυο ως τρία χρόνια καθυστέρηση της εμμηναρχής, δηλαδή της εμμηνορρυσίας, που παρατηρείται σε πολλές νεαρές αθλήτριες, δρομείς, κολυμβήτριες, χορεύτριες, κλπ. Παρατηρείται επίσης ακαταστασία στην εμμηνορρυσία (μη κανονικές περίοδοι) είτε και διακοπή της εμμηνορρυσίας (δευτεροπαθής αμηνόρροια) σε μεγαλύτερες γυναίκες, κατά την επίδοσή τους σε αυξημένη μυϊκή δραστηριότητα, πέρα από κάποιο μη καλά καθοριζόμενο όριο.

Τα φυσιολογικά αίτια των διαταραχών αυτών δεν είναι επακριβώς γνωστά. Διατυπώθηκε η άποψη ότι αυτές οφείλονται στη μεταβολή της σχέσης της άλιπης προς τη λιπώδη μάζα του σώματος, δεδομένου ότι στην αθλούμενη γυναίκα η μάζα των μυών του σώματος αυξάνεται, ενώ η περιεκτικότητα του σώματος σε λίπος περιορίζεται σε σημαντικό βαθμό. Η ερμηνεία όμως αυτή φαίνεται μάλλον απλοϊκή. Οι μακροπρόθεσμες επιδράσεις αυτών των εμμηνορρυσιακών διαταραχών δεν έχουν ακόμα εκτιμηθεί πλήρως, σ’ αυτές όμως περιλαμβάνονται η απώλεια ασβεστίου από τα οστά (οστεοπόρωση), με συνέπεια την επιρρέπεια σε κατάγματα. Οι εμμηνορρυσιακές αυτές διαταραχές αποκαθίστανται στο φυσιολογικό εφόσον η γυναίκα σταματήσει, ή και απλά περιορίσει την υπέρμετρη μυϊκή της δραστηριότητα.

Η ανεπάρκεια σιδήρου αποτελεί πρόβλημα γενικά στη γυναίκα, και οφείλεται, κατά κύριο λόγο στην τακτική απώλεια σιδήρου με την εμμηνορρυσία. Από μετρήσεις που έγιναν σε αθλήτριες των Ολυμπιακών Αγώνων του 1988 (Αμερικανική ομάδα), διαπιστώθηκε ανεπάρκεια σιδήρου σε ποσοστό 20% των αθλητριών. Συσχέτιση αυτής της ανεπάρκειας με το ύψος του επιτελούμενου έργου δεν διαπιστώθηκε. Εξάλλου, το ίδιο ποσοστό ανεπάρκειας σιδήρου παρατηρείται και στον υπόλοιπο γυναικείο πληθυσμό των ΗΠΑ. Από αυτό συμπεραίνεται ότι η ενασχόληση με έντονη μυϊκή δραστηριότητα, από μόνη της, δεν επηρεάζει δυσμενώς την επάρκεια του σιδήρου στη γυναίκα. Για την καλή όμως επίδοση των αθλητριών, η ανεπάρκεια σιδήρου, όπως διαπιστώνεται, πρέπει να αντιμετωπίζεται με την κατάλληλη αγωγή.

Ένα άλλο πρόβλημα που αφορά τη γυναίκα με την έντονη μυϊκή δραστηριότητα είναι το αν είναι δυνατό ή πρέπει η δραστηριότητα αυτή να συνεχίζεται και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Πολλοί ειδικοί αποφαίνονται αρνητικά, χωρίς όμως να υπάρχουν και ασφαλή στοιχεία υπέρ ή κατά αυτής της άποψης. Το γεγονός είναι ότι κατά τους τελευταίους μήνες της κύησης το κυκλοφορικό σύστημα στη γυναίκα επιβαρύνεται σημαντικά. Όταν η έγκυος επιδίδεται σε έντονη μυϊκή δραστηριότητα, οι μυς της ανταγωνίζονται τον πλακούντα αναφορικά με την τροφοδότησή τους με αίμα, με αποτέλεσμα την υπέρμετρη επιβάρυνση της καρδίας. Το βέβαιο είναι ότι οι γυναίκες με καλή υγεία, και με συστηματική επίδοση σε έντονη μυϊκή δραστηριότητα πριν από την εγκυμοσύνη, μπορούν να συνεχίζουν μια μέτριας έντασης μυϊκή δραστηριότητα και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, με την κατάλληλη ιατρική επίβλεψη.

Αντίθετα, οι γυναίκες που επιβαρύνονται με καταστάσεις όπως ο διαβήτης, η αρτηριακή υπέρταση, ή που καπνίζουν, είτε δεν επιδίδονται σε μυϊκή άσκηση πριν από την εγκυμοσύνη, δεν πρέπει να αναλαμβάνουν έντονη μυϊκή δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Εξάλλου, η έγκυος πρέπει να προσλαμβάνει μεγαλύτερες ποσότητες ενέργειας με την τροφή της, για να καλύπτει όχι μόνο τις αυξανόμενες ανάγκες του αναπτυσσόμενου εμβρύου, αλλά και τις μεγαλύτερες ανάγκες για τη δική της μυϊκή δραστηριότητα, η οποία είναι αυξημένη εξαιτίας του αυξημένου σωματικού της βάρους.

Πηγές: msn.com (Ι. Χατζημηνάς)

Personal training: Γιατί να το επιλέξω


Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 2310-963-286 & 6944-372-956)

Personal training: Γιατί να το επιλέξω

Το τελευταία χρόνια και παρά την οικονομική κρίση, το personal training προβάλλεται ιδιαίτερα ως επιλογή προπόνησης.

Γιατί να προπονηθώ ιδιωτικά;

Το personal training έχει πλεονεκτήματα με σημαντικότερο όλων την ανθρώπινη επαφή του γυμναστή με τον ασκούμενο. Αυτή η σχέση διασφαλίζει τη δημιουργία προσωπικού προγράμματος, την άρτια τεχνικά εκτέλεση, τη διαρκή ανατροφοδότηση (πληροφορία μετά τη προσπάθεια), την ασφάλεια, την παρότρυνση, τον αυστηρό ρυθμό εκτέλεσης. Στην πραγματικότητα οι ασκούμενοι που επιλέγουν την προσωπική εκγύμναση σπάνια επιστρέφουν στον ομαδικό τρόπο προπόνησης.

Χαρακτηριστικά του Personal trainer

Personal training δεν μπορεί να αναλάβει οποιοσδήποτε γυμναστής. Ο προσωπικός γυμναστής έχει ειδικά προσόντα και συγκεκριμένο τρόπο εργασίας. Παρακάτω θα βρείτε τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά ενός personal trainer.

Εκπαίδευση

Ο personal trainer δεν μπορεί να είναι εμπειρικός γυμναστής. Οι άνθρωποι που έχουν γνώσεις οι οποίες προέκυψαν από προσωπικά βιώματα, στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι ικανοί για να γυμνάσουν τον εαυτό τους. Η δουλειά ενός γυμναστή είναι εξαιρετικά δύσκολη, απαιτεί γνώσεις ανατομίας, φυσιολογίας και εργοφυσιολογίας. Η βελτίωση της υγείας ενός ανθρώπου είναι πολύ σοβαρό έργο και προϋποθέτει πανεπιστημιακή εκπαίδευση.

Συναισθηματική νοημοσύνη

Η προσωπική προπόνηση στηρίζεται αποκλειστικά στην καλή επικοινωνία γυμναστή - ασκούμενου. Η βελτίωση της φυσικής κατάστασης προκύπτει μέσα από την ολοκληρωμένη κάλυψη των αναγκών του δεύτερου, τις οποίες θα πρέπει να αποκρυπτογραφήσει με ακρίβεια ο πρώτος. Η ικανότητα αναγνώρισης των συναισθημάτων είναι θεμελιώδες προσόν του γυμναστή. Ο ασκούμενος που νιώθει ότι μπορεί να επικοινωνήσει, αυξάνει την αυτοπεποίθηση του, βρίσκει δυνάμεις, ξεπερνά τον εαυτό του.

Εξειδίκευση

Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να βελτιώσουμε τη φυσική κατάσταση του ασκούμενου. Ο προσωπικός γυμναστής θα πρέπει να έχει ειδίκευση στο κομμάτι της προπόνησης αντιστάσεων, ενώ θα μπορεί να καλύψει και το outdoor κομμάτι της προπόνησης.

Εμπειρία

Ο ασκούμενος που πληρώνει προσωπική προπόνηση είναι ιδιαίτερα απαιτητικός και δεν δίνει κανένα περιθώριο πειραματισμού. Δυστυχώς, όσο υψηλό επίπεδο μόρφωσης και αν έχει ένας γυμναστής, όσο εξοπλισμό και αν διαθέτει εάν δεν είναι πολύ έμπειρος δεν μπορεί να είναι άμεσα αποτελεσματικός.

Εξοπλισμός

Η θεωρία λέει ότι ο αποτελεσματικός γυμναστής μπορεί να δουλέψει ακόμη και χωρίς εξοπλισμό. Στην πραγματικότητα τα όργανα αποτελούν σημαντικό κομμάτι της δουλειάς αφού η τεχνολογία έχει κάνει θαύματα στο κομμάτι του fitness. Δεν χρειάζεται να κουβαλάμε ολόκληρο το γυμναστήριο μαζί μας, δεν μπορούμε όμως να δουλέψουμε χωρίς αντιστάσεις (λάστιχα, αλτήρες, μπάρες), μπάλες (fit ball, medicine ball), στρώματα ακόμη και pilates small equipment (bosu, theraband, foam Roller).

Πού συναντάμε personal training;

Home personal training

Το ακριβότερο είδος προπόνησης αποτελεί σε κάθε περίπτωση μια επιλογή πολυτελείας. Η αποτελεσματικότητα του συγκεκριμένου είδους εξαρτάται κυρίως από την προσωπικότητα του γυμναστή. Ο τρόπος εξάσκησης είναι σχετικός με το περιβάλλον και τον εξοπλισμό που υπάρχει. Η προπόνηση στο σπίτι είναι μια δύσκολη προσπάθεια και όχι ψυχανάλυση ή πληρωμένη φιλία.

Studio personal training

Τα personal training studios είναι γυμναστήρια με λίγα τετραγωνικά μέτρα και εναλλακτικό εξοπλισμό. Στους συγκεκριμένους χώρους εκτός από συμβατικά μηχανήματα θα βρούμε πλατφόρμες δόνησης, διαδρομο υπο-πίεσης, μηχανήματα functional training, διάδρομο με υπέρυθρο φωτισμό. Στις περισσότερες περιπτώσεις η ποιότητα του εξοπλισμού καθορίζει και το επίπεδο της προπόνησης.

Personal training στο γυμναστήριο

Στο συγκεκριμένο είδος προπόνησης, ο γυμναστής αναλαμβάνει προσωπικά τον ασκούμενο, ενώ το υπόλοιπο γυμναστήριο λειτουργεί συμβατικά. Η αλήθεια είναι ότι personal με αυτόν τον τρόπο δεν συναντάμε πλέον συχνά, ενώ η αποτελεσματικότητά του, εξαρτάται εξίσου από γυμναστή και επίπεδο εξοπλισμού.

Πηγές: iatronet.gr (Μ. Πανδής)

Ασκήσεις για… κουρασμένους ...!


Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 2310-963-286 & 6944-372-956)

Ασκήσεις για… κουρασμένους

Δεν προβληματίζεστε, να ακούτε δικούς σας ανθρώπους να λένε συνεχώς πόσο κουρασμένοι είναι όταν προσπαθείτε να τους παρακινήσετε να γυμναστούν; Αυτό δεν ακούγεται σαν μια κοινότυπη δικαιολογία; Αυτή βέβαια είναι και η πιο συχνή δικαιολογία για να μην γυμναστούμε… ακόμα και προς τον ίδιο μας τον εαυτό.

Πώς γίνεται όμως τη γυμναστική να τη συστήνουν ως το καλύτερο φυσικό φάρμακο, όλοι οι ιατροί όλων των ειδικοτήτων (π.χ. καρδιολόγοι), όλοι οι ειδικοί άλλων σχετικών επιστημονικών χώρων (π.χ. γυμναστές), να τονίζουν την αποτελεσματικότητα και τα ευεργετήματά της για κάθε νόσο κι' εμείς οι ίδιοι να εφευρίσκουμε τρόπους ώστε να την αποφύγουμε.

Σύμφωνα με έρευνες στο Πανεπιστημίο της Georgia στις ΗΠΑ, η ήπια άσκηση μπορεί να αυξήσει την ενεργητικότητά μας κατά 20% και να μειώσει την κόπωση κατά 65%!

Δηλαδή … η κούραση από την άσκηση, μας ξεκουράζει!

Γι’ αυτό λοιπόν βάλτε περισσότερη άσκηση στη ζωή σας για να νικήσετε την κούραση και να αυξήσετε τα αποθέματα ενέργειας. Αν σκέπτεστε να κάνετε κάτι για την κούρασή σας καλό είναι να επιλέξετε το καλύτερο!

Με ποιον τρόπο;

Η παραγωγή ενέργειας στο σώμα μας γίνεται σε κυτταρικό επίπεδο, στα μιτοχόνδρια. Αυτά, αυξάνονται με την αεροβική (καρδιοαγγειακή) άσκηση, άρα αυξάνεται η ικανότητα του οργανισμού να παράγει περισσότερη ενέργεια.

Η φυσική άσκηση με μέτρο, μπορεί να βελτιώσει την ενεργητικότητά σας. Η ασφαλέστερη και πιο φυσική άσκηση είναι το περπάτημα. Είναι οικονομική, γίνεται οποτεδήποτε, οπουδήποτε, αρκεί να λαμβάνουμε τις προφυλάξεις αναλόγως του καιρού.

Είναι ήπια και μπορείτε να ελέγχετε την ένταση φροντίζοντας να είστε λίγο λαχανιασμένοι και εάν περπατάτε μαζί με άλλον, να καταλαβαίνετε ότι δεν είστε σε θέση να κάνετε μακρόσυρτους διαλόγους.

Εάν το έχετε δοκιμάσει και πειστήκατε, μπορείτε να προμηθευτείτε ένα ρολόι παλμογράφο που θα σας βοηθάει να ελέγχετε με ακρίβεια τη σωστή ένταση στην άσκησή σας. Για να ενημερωθείτε για το επίπεδο της έντασής σας, ρωτήστε κάποιον ειδικό.

Tips:

Εάν μπείτε στο σπίτι σας και καθίσετε για λίγο ανοίγοντας την τηλεόραση, είναι βέβαιο ότι δεν θα ξανασηκωθείτε.

Πριν μπείτε στο σπίτι να είστε αποφασισμένοι ότι θα φορέσετε τα αθλητικά σας και θα βγείτε αμέσως έξω, δεν χάθηκε τίποτε εάν το φαγητό περιμένει για 30 λεπτά.

Εάν πεινάτε, φάτε ένα φρούτο ώστε να πάρετε ενέργεια ‘κοροϊδεύοντας’ το στομάχι σας και πιείτε ένα – δύο ποτήρια νερό.

Είστε τυχεροί εάν έχετε σκύλο! Μόνο πρόβλημα ότι πηγαίνετε με τους ρυθμούς του… βλέπετε πρέπει να ενημερώνεται και αυτός για το ποιος πέρασε από τη γειτονιά, μυρίζοντας τα πάντα!

Σε όσους αρέσει ο χορός, χορέψτε με τη μουσική που σας ανεβάζει. Επιλέξτε το κομμάτι ή τα κομμάτια μουσικής διάρκειας τουλάχιστον 20 λεπτών και ξεκινήστε.

Ντυθείτε αναλόγως του καιρού, φροντίστε τον εαυτό σας.

Να θυμάστε:

1. Η ένταση στην άσκηση είναι ανάλογη της φυσικής κατάστασης που βρίσκεστε αλλά και της ηλικίας σας.

2. Για οποιαδήποτε άσκηση οφείλετε να πάρετε πρώτα τις οδηγίες του προσωπικού σας ιατρού και κυρίως του καρδιολόγου.

Πηγές: iatronet.gr (Λ. Σταυρόπουλος)

Μην το υποτιμούμε: νέα επιγραμμική εργαλειοθήκη - σήμανση για επικίνδυνες χημικές ουσίες



Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 2310-963-286 & 6944-372-956)


Nέα επιγραμμική εργαλειοθήκη για τις επικίνδυνες χημικές ουσίες που βρίσκονται γύρω μας

Μια νέα εργαλειοθήκη η οποία υπογραμμίζει τις αλλαγές στην επισήμανση των χημικών ουσιών εγκαινιάστηκε σήμερα από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία (EU-OSHA) επί τη ευκαιρία εκδήλωσης που διοργανώθηκε από κοινού με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Χημικών Προϊόντων στο Ελσίνκι, με τίτλο 'Τα χημικά προϊόντα στον χώρο εργασίας: ο κανονισμός REACH και η ΕΑΥ στην πράξη'.

Στη νέα επιγραμμική εργαλειοθήκη περιλαμβάνονται η ταινία 'Επικίνδυνες χημικές ουσίες', μια αφίσα και ένα φυλλάδιο. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ο Napo, ο ήρωας μιας σειράς κινουμένων σχεδίων, που στόχο έχει να εισαγάγει την ασφάλεια και την υγεία στον χώρο εργασίας με διασκεδαστικό και ευκολομνημόνευτο τρόπο.

Τα νέα εικονογράμματα κινδύνου για χημικά προϊόντα εισάγονται σταδιακά στα κράτη μέλη στο πλαίσιο ενός παγκοσμίως εναρμονισμένου συστήματος. Ωστόσο, από πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Χημικών Προϊόντων, προκύπτει ότι πολλά από τα εικονογράμματα αυτά δεν αναγνωρίζονται ή δεν είναι πλήρως κατανοητά. Η εργαλειοθήκη υπενθυμίζει στους εργοδότες και στους υπαλλήλους τους τη νέα αυτή σήμανση και τους βοηθάει να κατανοήσουν τη σημασία της για τη διαφύλαξη της ασφάλειάς τους στον χώρο εργασίας.

Περίπου το 15% των εργαζομένων στην Ευρώπη αναφέρει ότι χειρίζεται επικίνδυνες ουσίες στο πλαίσιο της καθημερινής εργασίας του. Η έκθεση έστω και μία φορά μόνο σε ορισμένες από τις ουσίες αυτές μπορεί να βλάψει την υγεία των εργαζομένων και να επιφέρει επιπτώσεις οι οποίες κυμαίνονται από έναν ελαφρύ ερεθισμό των οφθαλμών και του δέρματος μέχρι άσθμα, προβλήματα αναπαραγωγής, συγγενείς ανωμαλίες και καρκίνο. Ο EU-OSHA θέλει να βεβαιωθεί ότι οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες τους είναι εξοικειωμένοι με τα νέα εικονογράμματα κινδύνου που αφορούν τις χημικές ουσίες και ότι χειρίζονται τις επικίνδυνες ουσίες με προσοχή.

Ο EU-OSHA στηρίζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις προσπάθειές της για ενίσχυση της ευαισθητοποίησης σχετικά με τις αλλαγές στις απαιτήσεις επισήμανσης και τη σημασία τους για τους χώρους εργασίας. Υπάρχει ειδικό διαδικτυακό τμήμα το οποίο παρέχει πρόσβαση στην εργαλειοθήκη καθώς και σε πλήθος πρόσθετο εκπαιδευτικό υλικό και έγγραφα καθοδήγησης. Επιπλέον, περιέχονται 'Συχνές Ερωτήσεις' σχετικά με τον κανονισμό CLP (τον κανονισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ταξινόμηση, την επισήμανση και τη συσκευασία) και τον κανονισμό REACH (καταχώριση, αξιολόγηση, αδειοδότηση και περιορισμοί των χημικών προϊόντων) οι οποίες παρέχουν ενδελεχέστερη ανάλυση του θέματος.

Πηγές: iatronet.gr

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Τα αντιοξειδωτικά στα βιολογικά και συμβατικά προιόντα ...!


Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 2310-963-286 & 6944-372-956)

Βιολογικά προϊόντα. Μια άποψη. 

Είτε ντομάτα είναι αυτή  είτε αγγούρι, λάχανο, ρύζι ή ψωμί πλασάρεται στην αγορά ως βιολογικό. Και μεις ως καταναλωτές που ακούμε κάθε μέρα διάφορα παρασυρόμαστε εύκολα.

Οι τιμές πολλές φορές ψηλότερες, πράγμα που εν μέρει δικαιλογείται λόγω της δυσκολίας που εμπεριέχει η βιολογική καλλιέργεια φρούτων, λαχανικών ή σιτηρών. Το σίγουρο είναι ότι αγοράζοντας μια ντομάτα βιολογικής καλλιέργειας κερδίζουμε από γεύση, αλλά ίσως χάνουμε από εμφάνιση. Τι συμβαίνει όμως με τα θρεπτικά συστατικά του φρούτου ή του λαχανικού; Είναι άραγε πιο «υγιεινό» το προιόν της βιολογικής καλλιέργειας από ένα συμβατικής καλλιέργειας;

Επιστημονικές έρευνες που γίνονται τα τελευταία χρόνια, συγκρίνοντας την περιεκτικότητα αντιοξειδωτικών ουσιών σε βιολογικά φρούτα σε σχέση με τα συμβατικής καλλιέργειας φρούτα καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα βιολογικά είναι πιο πλούσια σε αντιξειδωτικά συστατικά. Συγκεκριμένα, σε έρευνα (2012) του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης και του Ινστιτούτου Υγείας της Ισπανίας σχετικά με τις βιολογικές και μη ντομάτες, αναφέρεται, ότι οι βιολογικής καλλιέργειας ντομάτες περιέχουν περισσότερες αντιοξειδωτικές ουσίες από τις αντίστοιχες συμβατικής καλλιέργειας.

Οι πολυφαινόλες παράγονται όταν οι ντομάτες ωριμάζουν και το ποσοστό των ουσιών που θα παραχθούν εξαρτάται από τις συνθήκες (περιβαλλοντικές και άλλες) ωρίμανσης. Οταν το φυτό βρίσκεται κάτω από στρες (έλλειψη νερού, μη χρήση εντομοκτόνων και αζωτούχων λιπασμάτων) παράγει τέτοιες ουσίες που αποτελούν μέρος της φυσικής άμυνας του φυτού. Ταυτόχρονα πολλά φυτά παράγουν και φυσικές τοξικές χημικές  ουσίες ως μέρος της άμυνας τους προς τα έντομα και τα παράσιτα. Οι πολυφαινολικές ουσίες είναι αντιοξειδωτικές και πιστεύεται ότι καταναλώνοντας τρόφιμα πλούσια σε τέτοιες ουσίες βοηθούμε στην πρόληψη διαφόρων ασθενειών.

Το γεγονός ότι μία βιολογικής καλλιέργειας ντομάτα μπορεί να περιέχει μεγαλύτερη συγκέντρωση αντιοξειδωτικών συστατικών δεν σημαίνει ότι θα κάνει και περισσότερο καλό στην υγεία μας ! Καμμία επιστημονική έρευνα δεν έχει δείξει ότι τρώγοντας αποκλειστικά βιολογικά φρούτα και λαχανικά διώχνουμε τον καρκίνο και ανοίγουμε τις αρτηρίες. Όλες οι έρευνες όμως αναδεικνύουν την σχέση της καλής και ισορροπημένης διατροφής με την υγεία μας.

Τρώγοντας τουλάχιστον 5 μερίδες φρούτων και λαχανικών την ημέρα πιθανόν να μειώνεται το ρίσκο για διάφορες χρόνιες ασθένειες όπως καρδιοπάθειες και καρκίνο, εάν φυσικά την ίδια στιγμή  η διατροφή μας είναι φτωχή σε κορεσμένα λιπαρά και εάν χαρακτηρίζεται από ποικιλία και μέτρο.

Οι ποσότητες υπολειμμάτων φυτοφαρμάκων και ορμονών στις πλείστες περιπτώσεις είναι εξαιρετικά μικρές και δεν πρέπει να μας ανησυχούν.

Φυσικά περί ορέξεως, ουδείς λόγος. Εάν η γεύση της βιολογικής ντομάτας μας ευχαριστεί περισσότερο και το κομπόδεμα μας αρκεί ας στραφούμε ... βιολογικά.

Τρώμε πολλά φρούτα και λαχανικά και ας μην είναι βιολογικής καλλιέργειας λοιπόν!

Ετσι κι αλλιώς είμαστε κερδισμένοι ...!

Πηγές: e-charity (Σ. Ξυστούρης)

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Δεν θα γεράζουμε ...; Βλαστοκύτταρα και αντιοξειδωτικά ...!


Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 2310-963-286 & 6944-372-956)

Η επιστήμη θα δώσει τη λύση στο θέμα της γήρανσης ...; Βρέθηκε το "αθάνατο νερό" ...;

Δείτε το βιντεάκι, είναι χρήσιμο!

http://www.iatronet.gr/video/vlastikitara-enilikon/239/

Και τα βλαστοκύτταρα, αν και αρχέγονα κύτταρα, εντούτοις υφίστανται τη φυσιολογική φθορά του χρόνου και γηράσκουν.

Η ισορροπία ανάμεσα στην οξείδωση και αντιοξείδωση, δηλαδή τα επίπεδα όλων των ειδών ελεύθερων ριζών και κυρίως του οξυγόνου παίζουν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στη γήρανση των βλαστοκυττάρων.

Στη γήρανση των βλαστοκυττάρων οφείλεται η συνολική γήρανση του ανθρώπινου σώματος.

Βλαστοκύτταρα υπάρχουν σε όλα τα όργανα και τους ιστούς και συμβάλλουν στη φυσιολογική ανανέωσή τους και την αντιμετώπιση της φθοράς που υφίστανται με το χρόνο.
Μετά όμως από κάποια ηλικία η ανανέωση των ιστών επιβραδύνεται ή σταματά με αποτέλεσμα οι βλάβες της γήρανσης να μην είναι αναστρέψιμες. Από λίγες θέσεις του ανθρώπινου σώματος μπορούν να εξαχθούν βλαστοκύτταρα τα οποία έχουν πρακτική χρήση.
Μια μελέτη αποδεικνύει την πλαστικότητα των κυττάρων του ομφαλοπλακουντιακού αίματος αλλά και του λιπώδη ιστού, τα οποία μπορούν να μετατραπούν σε κύτταρα άλλων ιστών, ενώ παράλληλα ανοίγει νέους ορίζοντες και ελπίδες για τη δυνατότητα χρήσης τους σε εφαρμογές της αναγεννητικής ιατρικής.

Πηγές: iatronet